— Wynoś się, żebraczko! — krzyczała za mną bogata teściowa.
Nie miała pojęcia, że mój ojciec-milioner już pozbawił jej syna spadku…

Klara nigdy nie uważała się za biedną — przynajmniej nie w tym upokarzającym znaczeniu, jakie temu słowu nadawali krewni jej męża. Nie miała osobnej garderoby wypełnionej butami Manolo Blahnik i nie spędzała zimowych wakacji, popijając koktajle na oślepiająco białych plażach Malediwów, jak Zofia, siostra Łukasza. Miała jednak coś, co wydawało się znacznie ważniejsze od pieniędzy — miłość. A przynajmniej uczucie, które brała za miłość.

*

Historia Klary i Łukasza zaczęła się na ostatnim roku studiów — jakby żywcem wyjęta z romantycznej powieści. On — ulubieniec roku, wysoki, charyzmatyczny spadkobierca dużej firmy budowlanej. Ona — spokojna, inteligentna dziewczyna z niewielkiego miasteczka Saint-Laurent, która przyjechała do stolicy z jedną walizką i sercem pełnym nadziei.

Jej przeszłość była jasna i prosta jak widok z okna rodzinnego domu. Mama zmarła wcześnie, a wychowywał ją ojciec — Edward Młynarski, nauczyciel historii w szkole średniej. Klara do dziś pamiętała ich cichy dom na obrzeżach miasta, zarośnięty bzami, stare książki z pożółkłymi kartkami i długie wieczorne rozmowy przy herbacie. Ojciec nauczył ją tego, co najważniejsze — cenić nie posiadanie, lecz istotę rzeczy.

— Cały ten zewnętrzny blichtr to tylko pusty pył, córeczko — mawiał. — Liczy się to, co masz w środku. Mocny kręgosłup.

Klara wierzyła w te słowa i żyła zgodnie z nimi. Nigdy nie żądała od ojca niczego ponad konieczność, dostała się na studia na budżet i od pierwszego roku dorabiała, by nie być dla niego ciężarem.

Kiedy Łukasz — najbardziej pożądany kawaler na uczelni — zaczął okazywać jej zainteresowanie, Klara długo nie mogła w to uwierzyć. Nie obsypywał jej drogimi prezentami, za to hojnie dzielił się czasem i troską: przynosił gorącą kawę do biblioteki, godzinami spacerował z nią po zaśnieżonych alejach, uważnie słuchał opowieści o Saint-Laurent. W jego spojrzeniu widziała szczerość. Przyznawał, że ma dość sztucznego świata blasku i pozorów, w którym dorastał, i że jej prostota oraz uczciwość są dla niego jak łyk świeżego powietrza.

*

Oświadczył się podczas balu absolutoryjnego, klękając na jedno kolano przed setkami studentów. Klara, przepełniona szczęściem, powiedziała „tak”, święcie wierząc, że ich uczucie pokona każdą przeszkodę. Nie wiedziała jeszcze, że przeszkoda o imieniu Małgorzata Kowalska — jej przyszła teściowa — okaże się niemal nie do pokonania.

Poznanie rodziny Łukasza było dla Klary lodowatym prysznicem, który w jednej chwili zmył romantyczne złudzenia. Ich mieszkanie w historycznym centrum stolicy przypominało muzeum albo prywatną galerię: ciężkie zasłony, antyczne meble, ściany ozdobione oryginalnymi obrazami znanych artystów. Wszystko krzyczało tam o statusie i bogactwie, a Klara w swojej prostej sukience czuła się jak ktoś z zupełnie innego, znacznie skromniejszego świata.

Matka Łukasza, Małgorzata Kowalska — wysoka, dominująca kobieta o twarzy, jakby nigdy nieznającej uśmiechu — zmierzyła ją spojrzeniem pełnym chłodnej wyższości. Ojciec, Ryszard Kowalski, wiecznie zajęty szef holdingu budowlanego, skinął jedynie głową i znów zagłębił się w raportach finansowych.

— Więc to pani jest Klarą? — zapytała Małgorzata obojętnym tonem. — Łukasz o pani wspominał. Pochodzi pani z… jakiegoś prowincjonalnego miasteczka?

— Z Saint-Laurent — odpowiedziała spokojnie, lecz z godnością Klara.

— Ach tak… nie kojarzę. A czym zajmują się pani rodzice?

— Mój ojciec jest nauczycielem historii, obecnie na emeryturze. Mama zmarła, gdy byłam dzieckiem.

*

Cienkie usta Małgorzaty zacisnęły się. W jej spojrzeniu Klara bezbłędnie odczytała wyrok: sierota, prowincjuszka, biedna. Od tej chwili ta etykieta na stałe do niej przylgnęła.

Pierwsze miesiące po ślubie Klara żyła jak w półśnie, starając się sprostać niezrozumiałym wymaganiom nowej rodziny. Ona i Łukasz zamieszkali w mieszkaniu „wspaniałomyślnie” udostępnionym przez jego rodziców, co dawało Małgorzacie pełne prawo do niezapowiedzianych wizyt. Wchodziła jak właścicielka, przeciągała palcem w białej rękawiczce po meblach i wydawała werdykt:

— Klaro, droga, co to za porządek? Kurz wszędzie. Rozumiem, że w twojej głuszy to norma, ale tu, w stolicy, obowiązują inne standardy. Zatrudnij pomoc i nie kompromituj naszej rodziny.

Szczególnie upokarzające były tak zwane „prezenty”. Zofia, siostra Łukasza, z kpiną wręczała jej torby:

— Weź. Założyłam to tylko raz, ale już wyszło z mody. Tobie się nada — przynajmniej będziesz miała w czym wyjść do ludzi.

Pewnego dnia Klara nie wytrzymała.

— Łukaszu, ja tak dłużej nie mogę — powiedziała, z trudem powstrzymując łzy. — Twoja mama dziś stwierdziła, że jedzenie, które ugotowałam, nadaje się tylko dla zwierząt. Przy sprzątaczce.

Łukasz ciężko westchnął.

— Znasz moją mamę. Taki ma charakter. Wytrzymaj. Z czasem się uspokoi.

W tej chwili coś w Klarze cicho pękło. Spojrzała na męża i nagle zrozumiała: on nigdy nie stanie po jej stronie. Ani teraz. Ani później.

I wtedy jeszcze nie wiedziała, że już wkrótce wszystko się zmieni…

*

Od tamtego wieczoru między nimi wyrosła niewidzialna ściana. Klara nadal uśmiechała się podczas rodzinnych kolacji i odpowiadała uprzejmie, lecz w środku powoli stygnęła. Coraz częściej zostawała dłużej w pracy, coraz rzadziej dzieliła się myślami z Łukaszem. On to zauważał, ale — jak zawsze — wolał nie reagować.

Małgorzata Kowalska, wyczuwszy jej słabość, przestała się hamować.

— Powinnaś znać swoje miejsce — powiedziała pewnego ranka przy śniadaniu. — Łukasz pochodzi z zamożnej rodziny. A ty jesteś tu… przez szczęśliwy zbieg okoliczności.

— Jestem tu, bo mnie kochał — odpowiedziała spokojnie Klara.

— Miłość to luksus dla biednych — odparła Małgorzata z chłodnym uśmiechem.

Kilka dni później zadzwonił ojciec Klary.

— Córeczko, musimy porozmawiać. Osobiście.

Spotkali się w niewielkiej kawiarni. Edward długo milczał, po czym powiedział:

— Nie jestem do końca tym, za kogo mnie uważałaś. Wiele lat temu sprzedałem udziały w jednej firmie, potem inwestowałem… Dziś mam poważny majątek. Żyłem skromnie celowo. Chciałem, żebyś była wolna od pieniędzy.

Klara słuchała w osłupieniu.

— Większość aktywów jest już przepisana na ciebie — dodał. — Ale pod jednym warunkiem: nie możesz żyć pod cudzym dyktatem.

Miesiąc później Łukasz wrócił do domu blady.

— Mama uważa, że powinniśmy na jakiś czas zamieszkać osobno… — wydusił. — Mówi, że przeszkadzasz mi w rozwoju.

Małgorzata nawet nie próbowała ukryć triumfu.

— Wynoś się — powiedziała do Klary. — Jesteś tu nikim. Żebraczko.

*

Klara wyprostowała się.

— Dobrze. Odejdę.

Spakowała się w jeden wieczór. Łukasz jej nie zatrzymał.

Minęły trzy miesiące.

Małgorzata siedziała w gabinecie, gdy notariusz podał jej dokumenty. Główny inwestor holdingu wycofywał finansowanie. Powód — zmiana właściciela aktywów.

Nową właścicielką znacznej części udziałów została Klara Młynarska.

Tego samego dnia Łukasz dowiedział się, że został całkowicie pozbawiony spadku.

Klara stała przy oknie swojego nowego domu — jasnego, spokojnego, kupionego nie dla prestiżu, lecz dla wolności. Telefon zawibrował. Na ekranie pojawiło się imię: Małgorzata Kowalska.

Klara nie odebrała.

Nie była już „biedną prowincjuszką”.
Była kobietą, która wybrała siebie — i wygrała.