Urodzi się — zrobisz test DNA
Czasem prawda nie krzyczy.
Czasem się uśmiecha.
Stoi naprzeciwko ciebie — spokojna, pewna siebie, z dłońmi opartymi na brzuchu — i wypowiada zdanie, po którym życie rozsypuje się na kawałki.
— Urodzi się — zrobisz test DNA.
Frederick patrzył na żonę tak, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Czyje to dziecko? — jego głos był głuchy. — Pytam jeszcze raz: czyje?
*
Margot nawet nie drgnęła.
— Co za głupie pytania. Nawet nie chce mi się odpowiadać.
— Wiem wszystko. Widziałem was. I nie tylko ja. — Frederick z trudem się powstrzymywał. — Mów. Czyje to dziecko?
Margot powoli położyła dłonie na brzuchu i uśmiechnęła się — spokojnie, pewnie, niemal drwiąco.
— Co ty widziałeś? To twoje dziecko.
— Jak to udowodnisz?
— Jeszcze mam coś udowadniać? — prychnęła. — Urodzi się — zrobisz test DNA. A póki co, mój drogi, znoś moją obecność.
Wyszła z pokoju, zostawiając go w ogłuszającej ciszy.
*
Margot przyjechała do wielkiego miasta z małego prowincjonalnego miasteczka. Bez pieniędzy, bez znajomości, ale z ogromnym pragnieniem wyrwania się. Powrót do rodziców oznaczał porażkę.
— Jeśli wyjedziesz — nie wracaj! — krzyczał ojciec.
— W czym znowu jestem winna?! — krzyczała w odpowiedzi.
Machnął ręką.
— Powiedziałem wszystko.
Wyjechała.
Margot chwytała się każdej okazji. Właśnie na jednej z imprez poznała Fredericka.
Był prostym, dobrym, miejscowym facetem. Jednym z tych, którzy kochają szczerze. Zakochał się od razu.
Margot szybko zrozumiała: to jej szansa.
*
Zaproponował, by zamieszkała z nim. Duże mieszkanie, które dzielił ze starszą siostrą — Anną.
— Anno, poznaj Margot. To moja żona.
— Jak to — żona? — Anna spojrzała uważnie. — Jak długo ją znasz?
— Tydzień.
— Żaden urząd stanu cywilnego nie udziela ślubu po tygodniu.
A jednak się pobrali. Po znajomości. To był warunek Margot.
Anna od razu wyczuła fałsz. Konflikty stały się codziennością.
— Przecież noszę twoje dziecko! — krzyczała Margot.
— Kiedy zdążyłaś? — ironizowała Anna.
Frederick miotał się między nimi. Chciał wierzyć.
Margot żyła jednak po swojemu. Znikała wieczorami. Ukrywała telefon.
Anna obserwowała.
I w końcu ją śledziła.
Restauracja. Droga. Mężczyzna. Uściski.
— No pięknie… — szepnęła Anna, robiąc zdjęcia.
Wieczorem bez słowa położyła telefon przed bratem.
— Patrz.
Frederick długo patrzył na ekran.
*
— Gdzie to było?
Anna podała adres.
Tego samego wieczoru zadał pytanie, którego bał się najbardziej.
— Czyje to dziecko?
Przez miesiąc w domu panowała ciężka cisza.
Frederick zaczął robić to, na co wcześniej by się nie odważył.
Zajrzał do jej rzeczy.
I znalazł złożoną kartkę z wynikami USG.
Stał na środku pokoju, ściskając papier w dłoniach, i powoli docierało do niego jedno:
termin ciąży był dłuższy niż czas ich znajomości…
Tamtej nocy Frederick nie spał. Nie czuł już złości — w środku była pustka.
Rano nie poszedł do pracy.
Margot wyszła do kuchni pewnym krokiem.
— Dlaczego jesteś w domu?
— Usiądź — powiedział cicho.
— Musimy porozmawiać.
— Znowu? — uśmiechnęła się ironicznie.
— Widziałem USG.
Margot znieruchomiała. Tylko na sekundę.
— I co? — chłodno. — Grzebiesz w moich rzeczach?
— Byłaś w ciąży, zanim się poznaliśmy.
Wyprostowała się.
— Tak. I co z tego? Ożeniłbyś się, gdybyś wiedział?
— Wykorzystałaś mnie.
— Nie dramatyzuj — rzuciła. — Sam chciałeś być bohaterem.
Do kuchni weszła Anna.
— W końcu powiedziałeś — spokojnie. — Brawo.
— Jesteś zadowolona? — zapytała Margot złością.
— Jestem zadowolona, że mój brat nie żyje już w iluzji.
*
Frederick wstał.
— Składam wniosek o unieważnienie małżeństwa. Mam dowody.
— Wyrzucasz ciężarną kobietę? — syknęła Margot.
— Wyjdziesz dziś — powiedziała Anna. — Po dobroci.
Margot wyszła po dwóch godzinach. Z walizką. Bez łez.
Po miesiącu małżeństwo zostało unieważnione.
Margot zniknęła z ich życia.
Frederick długo dochodził do siebie. Uczył się ufać na nowo — przede wszystkim sobie.
— Nie byłeś słaby — powiedziała kiedyś Anna. — Byłeś dobry. To nie jest przestępstwo.
Skinął głową.
A zdanie „Urodzi się — zrobisz test DNA” zostało w przeszłości —
jako przypomnienie,
że kłamstwo zawsze ma swój koniec.